EDICIÓN 2019
1. Descalzos no xardín
O xardín proposto establece unha analoxía coa acción creativa da realización de películas. Ten secuencias, narrativa e actores. A secuencia no xardín componse de tres escenas temáticas únicas (o deserto, o bosque, a pradería). A narrativa é o camiño, lineal e tortuoso, que mantén unida a secuencia. Os actores son os visitantes, improvisando a vida no xardín. O obxectivo do deseño é construír a experiencia e a resposta emocional a través da exploración e a sorpresa.
Movemento e pausa. A percepción do espazo é explorativa, o corpo segue o camiño e descobre os temas do xardín. O xardín descóbrese a través do movemento no espazo. Queremos que os visitantes camiñen sobre o chan cos pés descalzos, que sintan o chan na súa condición mutante, que camiñen sobre a area, a grava, a cortiza e o chan de madeira. O camiño está pavimentado con diferentes materiais e bordeado por setos de diferentes alturas e especies segundo o momento específico da experiencia.
Escenas. Cada escena, o deserto, o bosque e a pradería son lugares específicos e hábitats paisaxísticos do noso planeta. O deserto é horizontal, con chan de grava seca e plantas da familia cactaceae; o bosque é unha restrición vertical e densa coa vexetación trepadora como Ipomeas en estruturas titoriais de ferro; o último espazo é un campo de colinas verdes para a exploración lúdica e xogos infantís con flores silvestres e herba alta.
EQUIPO
- uno+uno
PROCEDENCIA
- Italia
Isotta é arquitecta, paisaxista e profesora adxunta de Arquitectura da Paisaxe na Universidade de Nápoles. Ten a súa propia oficina de arquitectura e paisaxismo en Parma. E Gisela é arquitecta graduada en 2009 na Facultade de Arquitectura, Urbanismo e Deseño da Universidade Nacional de Córdoba (Arxentina)
2. O xardín do zootropo
O cine é unha forma de expresión artística baseada tecnicamente en xerar movementos a partir de imaxes estáticas. Esta técnica materializouse en numerosos obxectos anteriores ao cinematógrafo durante o século XIX. O zootropo é un mecanismo de pre-película que consistía nun cilindro con fendas verticais, en que, ao xirar, o observador pode presenciar unha escena en movemento a partir dunha secuencia de imaxes.
O xardín do zootropo representa no seu interior a secuencia ecolóxica da formación forestal do bosque galego. A auga como parte fundamental da secuencia acompáñanos no camiño do xardín ata que entramos nel. Neste percorrido o espectador está invitado a interactuar co zootropo buscando as fendas e observando a través delas.
Das fendas pódese observar cada unha das etapas da formación forestal: a formación de chan a través de fungos, bacterias e briófitos; as praderías de plantas herbáceas pioneiras; a herbácea perenne e perenne; arbustos e arbustos con grosellas e carqueixas; e a vexetación climática da carballeira. Unha vez dentro, o espectador estará inmerso na secuencia que goza do xardín ao completo.
EQUIPO
- Aylín Nadia Vera Ramos
- Pablo García Mena
- José María Estebaranz Montero
PROCEDENCIA
- Madrid e Santiago de Chile
Aylin, José e Pablo son un equipo de arquitectos con distintas especializacións en arquitectura e arquitectura interactiva, xardinaría e paisaxística efémera e interactiva e arte e territorio urbano. Durante os últimos anos participaron en numerosos proxectos e instalacións artísticas, así como en proxectos de desenvolvemento territorial e integración paisaxística en Europa, Asia, África e América Latina. Deste xeito forman un grupo con enfoques complementarios que condensan as súas diferentes perspectivas creativas nunha única visión.
3. O mundo en once aromas
Entre os numerosos elementos narrativos do cine, a escena é o compoñente irrefutable dun guión. A capacidade dunha escena para facerte sentir realmente que “estiveches alí” é o que fai que o cine sexa unha experiencia emocional “en vivo”.
Mentres que algunhas películas constrúen escenas a través de diferentes xardíns, exploramos á inversa como podería reconstruírse un xardín, inspirado por unha película. Esta proposta, , “Chim Chimney” é un xardín de temática cinematográfica, que convida ás persoas ao mundo da fantasía ao recrear e reinterpretar a atmosfera dunha película. Especificamente inspirada na película, Mary Poppins (1964), “Chim Chimney”, recrea a escena máxica e icónica de Mary Poppins cantando “ChimChimChree” con Burt, a desfeluxadora, no tellado co seu paraugas voador.
Ao camiñar polo xardín, os visitantes atópanse cunha serie de chemineas e tellados ao nivel dos seus ollos como se estiveran camiñando e voando sobre eles. Estes obxectos mundanos que vemos ao noso redor na vida cotiá vólvense extraordinarios e imaxinativos ao colocalos nunha elevación inesperada.
“Chim Chimney” é un xardín cinematográfico icónico para gozar polos visitantes, independentemente da súa idade e o paradoiro de cada un. Trae á memoria da película para aqueles que a viron e preséntase a quen non a viu. É un escenario orquestrado por varias plantas e chemineas que permite aos visitantes converterse en actores principais e actrices cantando xunto a Mary Poppins.
EQUIPO
- Jaemee Studio
PROCEDENCIA
- Estados Unidos
Jaemee Studio é un estudio de deseño con sede en Jersey City, centrada no arte público, a arquitectura e a arquitectura paisaxística. Exploramos como cada proxecto crea un impacto cultural, social e ecolóxico no contexto que o rodea e na sociedade na forma artística máis simple.
4. Montando allariz
O cine fai o tempo visible e maleable. Así, unha anécdota pódese converter nunha longametraxe ou un longo período de tempo pódese condensar en segundos.
Continuidade do tempo é unha toma sen cortes, un plano secuencia. Descontinuidade do tempo son escenas, cortes que despois se montan. Montando Allariz amosa a dialéctica entre continuidade e descontinuidade. A continuidade do tempo é representada por un elemento que discorre polo xardín sen interrupción; tratándose de cine, que mellor que unha alfombra vermella. A descontinuidade son distintas escenas claramente diferenciadas.
O xardín reflicte a historia de Allariz dende o século VI ao XX, percorrida en 50 metros de alfombra. Faise mediante 5 escenas inspiradas en 5 momentos:
- O movemento suave das gramíneas rodeando un camiño sinuoso fai referencia ao carácter nómada do pobo suevo, fundador da Vila de Alaricii no s.VI.
- As almenas dos castelos medievais inspiran as formas cúbicas dos elementos que ordenan este espazo. Escóitanse levemente as Cántigas que Alfonso X compilou aquí.
- Catro juníperos representan os catro cruceiros que se colocaron como protección fronte á peste que arrasou Europa nos séculos XVI e XVII.
- Varios estanques cadrados, inspirados na curtición, e una plantación de liño aluden aos motores económicos de Allariz no século XX, o liño e o coiro.
A alfombra percorre as escenas e indícanos a orde cronolóxica destas. O visitante pode seguilo ou non.
EQUIPO
- Mandarina
PROCEDENCIA
- Madrid
Elvira de Navas. Enxeñeira de Montes pola Universidade Politécnica de Madrid. Luis M. Santos. Graduado en Arquitectura da Paisaxe (TU Berlin) e Mestría en Xardinería e Paisaxismo (UPM) Ángela Martínez. É arquitecta (UPM), Mestría en Project Management (UE) e Mestría en Xardinaría e Paisaxismo (UPM)
5. O Xardín prohibido
Forbidden é unha palabra que expresa algo que non está autorizado ou permitido. É a palabra que eliximos para describir o noso xardín. Tras o pecado de Adán e Eva no Edén, todos sentirán que o froito prohibido é o máis desexado.
Ao descubrir o xardín, o visitante pode sentir unha ampla gama de emocións, que culminarán nun punto central onde a nada e o todo conflúen.
A entrada á mística do erotismo toma un camiño que canea a través dun horto de froitos prohibidos. O camiño adornado con vigas de madeira, inspirado no debuxo da pel da serpente, lembra aos visitantes os prexuízos que se formaron durante décadas en torno ao erotismo. As mentes máis pechadas toparán cos muros tallados da froita prohibida. Só as mentes más intrépidas e abertas poderán entrar no núcleo do erotismo.
Tratamos de explorar o tema do erotismo a través do desexo de liberdade, o sentimento de desexo, sen ningunha connotación sexual. Todos os elementos do xardín foron pensados e deseñados para deixar fluír a mente de quen visita o espazo.
No xardín prohibido o erotismo ten unha connotación de amor e paixón, onde os sentimentos amorosos se expresan con sensualidade e emoción, onde o descubrimento do erotismo sigue o camiño escuro que culmina no centro da froita prohibida, adornado por un céspede de emociones onde, lonxe das miradas indiscretas, todo está permitido.
EQUIPO
- Team MCR
- Mónica Mota
- Cláudia Vilar
- Renata Ferreira
PROCEDENCIA
- Portugal
Somos tres arquitectos paisaxistas de formación académica, que cursamos os nosos estudos na Universidade de Porto, nas mesmas aulas. Contamos xa con cinco anos de experiencia profesional nas máis diversas áreas, desde arquitectura civil e mobiliario urbano ata mantemento, xestión e proxección de espazos verdes.
6. Gallewood
Gallewood é un xardín, é unha secuencia de escenarios, é un espazo colaborativo e todo aquilo que pase polo teu maxín.
O xardín funciona como un lugar no que cada visitante ten a oportunidade de percorrer unha historia diferente segundo onde poña a ollada. A suma de todas as olladas, xerará unha visita colectiva ao xardín.
A secuencia cinematográfica formada polos espazos do proxecto será libremente interpretada polos visitantes, quen a través de #gallewood poderán participar no filme colectivo xerado pola acumulación de imaxes e vÍdeos.
En definitiva, este proxecto é un traballo de campo sobre as relación persoais co espazo que nos rodea a través do cine. Estas relacións quedan patentes no que cada un escolle para o seu propio filme.Aquilo que dota de permanencia na súa memoria.
EQUIPO
- Taller Salvaje
PROCEDENCIA
- Italia e China
Taller Salvaje é un espazo de reflexión sobre a arquitectura e os seus límites, empurrando a nosa práctica cara as márxes da profesión. Dende a nosa experiencia, tratamos de funcionar como un taller experimental, un espazo de aprendizaxe e cambios continuos. Estamos abertos a traballar con novas realidades espaciais e sociais nas que se poda aportar algo dende o punto de vista da arquitectura.
7. Lille\Ville
LILLE \VILLE é unha proposta que pretende xuntar os dous principais conceptos da 10ª edición do Festival Internacional de Xardíns de Allariz, “Xardíns de Cine”. Para iso, introdúcese un novo elemento, a escenografía arquitectónica, e un referente cinematográfico, DOGVILLE.
A idea baséase en transformar DOGVILLE en LILLEVILLE, unha representación a escala do centro do casco histórico de Allariz, cuxo epicentro se sitúa na Igrexa de Santiago e o seu contexto próximo: praza Maior, praza de Abaixo, rúa da Cruz, rúa do Cárcere, Rúa de San Lorenzo e rúa Vilanova. Esta escenografía encáixase a través dunha superposición de mallas á xeometría dos pavimentos dos propios xardíns, adentrándose na propia parcela.
Os 16 protagonistas da película pasan a ser as 16 especies elixidas, presentándose como un xardín que induce o noso descubrimento sensorial, ofrendando as plantas aromáticas como a lavanda e o romeiro perfumes máxicos que nos retrotraen a lugares exóticos. O caer da auga no noso xardín hidropónico e os froitos da Nandina actuarán directamente sobre os nosos oídos, aportando calma e sosego. É un regalo para a vista; os tamaños, cores e formas das especies que habitan o xardín aportan a súa textura no momento de tocalas. Para terminar, incentivará o noso sentido do gusto a froitaría e floraría aportando, aínda que só sexa de xeito visual, a comestibilidade do noso xardín. Todo isto rodeando un cinema ao aire libre, onde poder organizar proxeccións en verán.
EQUIPO
- PLP Atelier
- Pablo López Prol
- Diego Rodríguez Val
- Monserrat Pereira Pino
- Eduardo Cebreiro Lago
PROCEDENCIA
- Ourense (Galicia)
Estudio de arquitectura e deseño multidisciplinar en constante colaboración con profesionais de disciplinas afíns que busca a innovación a través dunha construción máis sostible e ecolóxica, respectuosa con entorno e a tradición. Neste proxecto colaboran un arquitecto, dous arquitectos técnicos e un experto en xardinería e paisaxismo.
8. As bolboretas da memoria
As bolboretas da memoria é a homenaxe que os centros educativos de Allariz queremos dedicar aos mestres e mestras que durante xeracións puxeron ás de liberdade e cores de felicidade e sabedoría nos nenos e nenas que pasaron polas escolas.
“A lingua das bolboretas”, conto de Manuel Rivas, xunto co filme homónimo de José Luis Cuerda, rodado na vila de Allariz, foi a inspiración deste xardín escolar. O personaxe de D. Gregorio, mestre entregado, humanista e defensor da liberdade, represaliado pola barbarie do fascismo, personifica e representa a todos e cada un dos mestres e mestras que, con nome e apelidos reais, foron represaliados, depurados ou fusilados. A curiosidade e a ansia de medrar, tan propias dos nenos e nenas, foron incentivadas e alentadas por aquelas persoas que fixeron da escola un espazo cheo de liberdade e de luces. Foron “as luces da República” violentadas, esmagadas e apagadas na longa noite de pedra.
Agardamos que estas “bolboretas da memoria” sexan un recuncho de lembranza do pasado e de reivindicación dun presente lúdico, vital, integrador, harmonioso e libre como o xogo infantil, como o voo das bolboretas.
EQUIPO
- CEIP Padre Feijoo e IES de Allariz
PROCEDENCIA
- Galiza
9. O Cine, coma sempre
O cine, ao longo da súa existencia, vinculou a un espazo concreto que se mantivo maiormente inalterado dende a primeira vez que se proxectou unha imaxe en movemento ante unha multitude. Máis alá da tecnoloxía e os materiais usados na creación das propias salas, a esencia da visita ao cine foi sempre a mesma: unha serie de rituais de paso que preparan ao espectador para experimentar o espazo onde gozará da película, uns marcos que sempre atravesan, independentemente do que se vaia ver.
Nesta instalación intentamos replicar esa experiencia implementándoa nun espazo axardinado. Atopamos espazos marco que nos levan ao interior, en forma de escuros corredores con telóns, que suxiren esta sensación de cambio de espazo, enfatizada con cambios de pavimento. Dentro, o xardín, como a sala de cine, é un espazo illado que nos dirixe a observar o seu punto focal: a pantalla, a observación da cal é o obxectivo último de calquera sala, coas súas bancadas e butacas enfocadas cara a esta. E, ao igual que se suxire un cambio espacial na entrada, o paradigma repítese á saída á inversa, cando abandonamos a sala e volvemos ao mundo exterior.
EQUIPO
- Malvesado
PROCEDENCIA
- Cataluña
Graduado en Deseño de Interiores, pola Escola Superior de Disseny BAU, en Barcelona, con nocións de arquitectura e de Visual Merchandising, e cunha fascinación particular coa arquitectura moderna de principios do século XX, polas súas formas limpas e volumes puros. Sempre intenta buscar a maior funcionalidade seus deseños, buscando xuntar función e espazo, mediante un uso de materiais na súa forma máis auténtica e honesta. Buscando desafiarse, participou neste evento para tratar de utilizar a linguaxe do espazo interior no exterior.
10 – Sé o heroe da túa propia película
Os humanos son responsables da súa vida e é por iso que crean a súa propia película. Ningunha vida é igual, pero ten capítulos semellantes. O xardín divídese en catro zonas que representan a infancia, a mocidade, a idade adulta e a vellez. Infancia: Recorda a Peter Pan cando toma un pouquiño de po de trasniño e os nenos poden voar. Aquí menciona a cita: “Todo o que se necesita é fe e confianza”. Debes ter fe para pasar o corredor e debes confiar no seguinte capítulo.
Mocidade: Na película “Buscando a Nemo”, Dory di: “Só segue nadando, só segue nadando, só seguen nadando, nadando, nadando”. As túas eleccións non están fixadas, sempre hai solución. Atópate na desorde das herbas, proba de diferentes xeitos. Nada é incorrecto.
Idade adulta: Na escena na que Daisy baila e trata de convencer a Benjamin de pasar a noite xuntos, non o fan e iso apoia a súa relación. A cita: “As oportunidades marcan o transcurso da nosa vida, incluso as que deixamos ir”, danos a idea de que todo ten influencia na vida dun xeito bo ou malo. Así que, neste capítulo, proba o que che gusta. “Quita os zapatos, senta un pouco ou salta”. Vellez: A película “The Bucket List” trata sobre o significado da vida especial na escena na que Chambers oficiais pEMUregunta: “Atopaches alegría na túa vida? A túa vida trouxo alegría aos demais?” Mire cara a atrás no xardín e vexa o que experimentou. Tome o seu tempo, todo terminará aquí.
EQUIPO
- EMU
PROCEDENCIA
- Austria e Alemaña
Os membros do equipo da UEM son Elisabeth Stacher, Max Mille e Udo Buttinger. Estudan Arquitectura da Paisaxe na Mestría Universitaria de Recursos Naturais e Ciencias da Vida (BOKU) en Viena. Son de Austria e Alemaña.
11. Música no xardín dos Arpel
Jacques Tati é un dos grandes cómicos do sétimo arte, herdeiro dos mestres do mellor cine cómico mudo. En 1958 dirixiu e interpretou, “Mon Oncle”, a súa primeira película en cor, que recibe, entre outros premios, o Óscar á mellor película estranxeira.
A vivenda da familia Arpel é un legado das formas racionalistas de comenzos do XX. Creada por Jacques Tati, Pierre Etaix e Jacques Lagrange, ofrécenos unha divertida mirada do mundo moderno. O seu xardín inspírase en xardíns de principios do XX: Lebisch, Lurçat, os irmáns Vera, Molnár, Mallet-Stevens e Guévrékian.
Actualmente, xardín e vivenda, espertan un grande interese e son fonte de inspiración de paisaxistas, arquitectos, cineastas… A herdanza de Tati no XXI vese en creadores de todo o Mundo: Gaudin, Nouvel, Koolhaas, Perrault, Meadows…, que confesan a súa fascinación por este espazo. Están “locos por Tati”, tal como o está o equipo que presenta esta proposta. Sorprende que nunca se estudou a botánica do xardín.
Un dos elementos máis singulares do film é a súa banda sonora, composta por Frank Barcellini e Alain Romans, referente da historia do cine e un dos temas máis versionados da época.
Paisaxistas e músicos unímonos para facer unha afectuosa homenaxe a esta película e os seus creadores. Adaptando o deseño ao espazo do Festival, propoñendo unha selección de especies botánicas con criterios do paisaxismo dos anos 1920-40 e ofrecendo a escoita en directo dos temas da película, interpretados por “La Hulot Band”.
EQUIPO
- Hulot Band
PROCEDENCIA
- Madrid
Hulot Band comezou como un cuarteto instrumental co obxectivo de recrear e interpretar o son das antigas orquestras de salón. O grupo esfórzase por rescatar as inesquecibles bandas sonoras de películas como Jacques Tati e cancións desa época que recordan os sons inconfundibles do gipsy jazz e as interminables sesións de jazz en clubs nocturnos. A música interpretada por “La Hulot Band” é unha arte popular feita pola cultura, un repertorio variado que é unha invitación a escoitar e gozar.
12. Un flashback en celuloide
Benvid@s ao noso multicine ao aire libre, xardín tributo ao CINCE CLÁSICO en BLANCO e NEGRO. Benvid@s ao auténtico cine como adoitaba proxectarse mediante rolos de película de celuloide, máquinas de proxección e pantallas.
O xardín deseñouse como un falshback, para recrear escenas en branco e negro.
Un Flashback en Celuloide é un multicine ao aire libre onde podes descubrir catro grandes clásicos do cine filmados en branco e negro. Convidámoste a pasear por sinuosos camiños de celuloide onde poderás elixir diferentes formas para chegar ás catro salas de proxección ou botar unha ollada na cabina de proxección central e ver como os rolos de película pasaban polo proxector e levaban películas á gran pantalla.
Sabías que a película de celuloide está feita con plantas? O celuloide inventouse sobre 1860, é un material plástico obtido a base de alcanfor e nitrato de celulosa obtido das plantas.
Déixanos trasladarte a algúns dos grandes momentos do cine, pero antes de entrar ao xardín, suxerímosche que fagas un Flashback na túa memoria e intentes recordar películas en branco e negro. Cales che veñen á mente? Tal vez un diálogo ou unha canción? Quizais un personaxe ou un director? Que escenas recordaches? Antes de chegar ás salas de proxección, darémosche algunhas pistas respecto a cada película. Gustaríache descubrilas? Por favor, pasa e goza!
EQUIPO
- Cristina González Martin
PROCEDENCIA
- Escocia / España
O estilo de Cristina é persoal, de contrastes, asimetrías con liñas marcadas e forte influencia das súas raíces forestais, onde as plantas son as protagonistas, tratando de lograr un efecto natural, con plantas de escaso mantemento, facilmente sostibles, resistentes á seca e que evolucionan co tempo.