Debido á súa gran influencia e xenio a nivel mundial, eliximos a Fernando Pessoa, poeta portugués do século XX, coñecido pola súa poesía en forma de heterónimos diversos, para inspirar o deseño do noso xardín.

O concepto para o noso xardín está baseado na dualidade destes dous heterónimos:  Alberto Caeiro, o pastor, e Álvaro de Campos, o enxeñeiro naval.

Propoñemos un espazo de aspecto naturalizado coa interrupción da industrialización. Queremos contar a historia da evolución, de como procedemos do mundo natural e fomos creando o mundo industrial para que agora nos sintamos desbordados. Somos realmente importantes? Somos axentes principais ou secundarios na historia mundial? A cronoloxía da Terra dinos que a aparición do Homo Sapiens  Sapiens  ocorreu hai pouco tempo desde a formación do planeta. Se estamos aquí recentemente, como podemos evolucionar tanto? É evolución ou destrución?

O elemento máis obvio do noso xardín é a elevación do chan. Cunha subida de dous metros, pretendemos crear un outeiro que esperte a curiosidade da xente ao redor do espazo e descubrir por si mesmos o túnel creado. Este túnel foi deseñado coa intención de que o usuario se illase progresivamente do seu entorno ata que se mergulla na terra, só cos seus pensamentos, as súas preocupacións, a súa inquietude, como Fernando Pessoa.

Dende o exterior do xardín podemos contemplar, por un lado, o mundo na súa sinxeleza, como Alberto Caeiro e por outro unha axitación de sensacións, como Álvaro de Campos.

Máis aló do principal camiño artificial que proporciona illamento, a espacialización da vexetación e das estruturas a través do monte permite unha rede de camiños sen marcas para unha experiencia de liberación.